Η δύναμη της γυναικείας αγάπης.......αφιερωμένο...!...

Η δύναμη της γυναικείας αγάπης.......αφιερωμένο...!...

Νομίζω οτι δεν θα έβρισκα κατι καλύτερο, συγκλονιστικότερο και ιδανικό για να κλείσω τον κύκλο των αναρτήσεων του 2013.........
Αφιερωμένο ....χαρισμένο.... στους άνδρες που λάτρεψα στη ζωη μου.......και που οτι και αν γινει θα παραμένουν μέσα σε αυτή μέχρι το τέλος της!

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΑΓΑΠΗΣ

Αν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο αγάπα έναν άνδρα, αγάπα τον αληθινά....
Διάλεξε εκείνον που η ψυχή του έλκεται απ' την δική σου ξεκάθαρα που σε βλέπει, που είναι τόσο γενναίος ώστε να μπορεί να φοβάται.
Δέξου το χέρι του και οδήγησε τον απαλά στο αίμα της καρδιάς σου.
Εκεί που μπορεί την ζεστασιά σου επάνω του να νιώσει και την ανάπαυση εκεί.
Και κάψε το βαρύ φορτίο του πάνω στις φλόγες της φωτιάς σου.
Κοίτα βαθιά μέσα στα μάτια του και δες τι κείτεται σε αδράνεια ή σε εγρήγορση, ντροπαλά ή σε προσμονή εκεί μέσα. Κοίτα μέσα στα μάτια του και δες εκεί τους πατεράδες του και τους παππούδες του και όλους τους πολέμους και την τρέλα που τα πνεύματα τους πολέμησαν σε κάποια μακρινή χώρα, σε κάποια μακρινή εποχή.
Πρόσεξε τους πόνους του, τους αγώνες και τα βάσανα και τις ενοχές του, δίχως κρίση και άφησε τα όλα να χαθούν....
Αισθάνσου το αρχέγονο του φορτίο....
Και νιώσε πως το μόνο που ψάχνει είναι ένα ασφαλές καταφύγιο σε σένα....
Άφησε τον να λιώσει μέσα το σταθερό σου βλέμμα...
Και να ξέρεις πως δεν χρειάζεται να αντανακλάς την οργή....
Επειδή έχεις μια μήτρα, μια γλυκιά, βαθιά πύλη που ξεπλένει και αναζωογονεί παλιές πληγές.
Αν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, αγάπα έναν άνδρα, αγάπα τον αληθινά....
Στάσου μπροστά του, με όλη την μεγαλοπρέπεια της γυναίκας που είσαι, με τον αέρα της ευάλωτης σου φύσης.
Στο παιχνίδι της παιδικής σου αθωότητας ως τα βάθη του θανάτου σου...
Ανθισμένη πρόσκληση, απαλά να δίνεις χώρο, επιτρέποντας τις δυνάμεις του ως άνδρα
Να έρθει κοντά σου ... και να κολυμπήσει στην μήτρα της γης, σε ανείπωτη γνώση, και οι δυο μαζί...
Και όταν αποσύρεται... επειδή θα αποσυρθεί... τρέχοντας φοβισμένος στην σπηλιά του
Μάζεψε τις γιαγιάδες σου γύρω του ... να τον τυλίξουν με την σοφία τους
Άκου τους απαλούς καθησυχαστικούς τους ψιθύρους,
Ηρέμησε την φοβισμένη κοριτσίστικη σου καρδιά
Που σε παροτρύνει σε ησυχία ... και περίμενε με υπομονή την επιστροφή του
Στάσου και τραγούδα στο κατώφλι του, ένα τραγούδι μνήμης,
για τον απαλύνει, για μια ακόμα φορά.
Αν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, αγάπα έναν άνδρα, αγάπα τον αληθινά
Μην προκαλείς το μικρό αγόρι μέσα του
Με υποκρισίες και πόθους και κατάκτηση και κόλπα
Μοναχά για να τον τραβήξεις ... σε έναν ιστό καταστροφής
Σε ένα μέρος με χάος και μίσος
Πιο τρομακτικό από οποιοδήποτε πόλεμο που δόθηκε από τα αδέρφια του
Αυτό δεν είναι θηλυκότητα, είναι εκδίκηση
Αυτό είναι το δηλητήριο των διεστραμμένων διαδρομών
Της κακομεταχείρισης των αιώνων, του βιασμού του κόσμου μας
Και αυτό δεν δίνει εξουσία σε μια γυναίκα, την μειώνει καθώς τον ευνουχίζει
Και μας σκοτώνει όλους
Και αν η μάνα του τον κρατούσε ή δεν μπόρεσε
ΔΕΙΞΕ ΤΟΥ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΜΑΝΑ ΤΩΡΑ....
Κράτα τον και οδήγησε τον στην χάρη σου και στα βάθη σου
Σφιχταγκαλιάζοντας τον στο κέντρο του πυρήνα της Γης
Μην τον τιμωρείς για τις πληγές που πιστεύεις πως δεν ικανοποιούν τις ανάγκες σου ή τα κριτήρια σου
Κλάψε γι’ αυτόν γλυκά ποτάμια....
Μάτωσε τα όλα πίσω προς επιστροφή στο σπιτικό σας.
μετάφραση από ποίημα ανώνυμης σαμάνας....

πηγή : 7 Ομόκεντροι Κύκλοι Αυτογνωσίας

Μπήκε σε τροχιά η Vicky στις 8:48:00 π.μ.

Όταν ένα ταξίδι τελειώνει......"Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ"...τίτλοι τέλους

Όταν ένα ταξίδι τελειώνει......"Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ"...τίτλοι τέλους

Eίναι απο κείνες τις ώρες  που  γυρίζεις απο ενα ταξίδι και νιώθεις την αγαλλίαση του "home sweet home επιτέλους"...μα συνειδητοποιείς ότι ενα κομμάτι σου λείπει.!!!

Κάθεσαι λοιπόν στην πολυθρόνα σου αναπαυτικά και λες.."βρε τι ωραία που περάσαμε....με αυτό, με το άλλο, στεναχωρηθήκαμε λίγο με εκείνο, αλλα και τι εγινε..."...! Ετσι λοιπόν και γω...κάθομαι στην αναπαυτική μου πολυθρόνα και συλλογιέμαι...

"Τι ταξίδι και τούτο"....." τι μαγεία...τι μου χάρισε......τι μου πήρε".....με λίγα λόγια απολογισμός δηλαδή...! Μαγεμένη ακόμα λοιπόν και με μια γεύση πικραμύγδαλου στα χείλη αραδιάζω δυο κουβέντες μια που..... scipta manent..!!

Σε τούτη λοιπόν τη "βόλτα" αντάμωσα πολλους ανθρώπους....! με όσους άξιζαν συνεχίσαμε παρέα...και θα συνεχίσουμε....όσοι χάθηκαν στην πορεία...αυτο ίσως τους άξιζε...!

 Το "ταξίδι" τούτο μέσα στα βαθειά νερά του Έντουαρτ Άλμπη ήταν το ομορφότερο που εχω κάνει και το πιο δύσκολο να το αποχωριστώ. Ούτε που φανταζόμουν πόσο πολυ θα το λάτρευα! Εχω ανάγκη λοιπόν να πω δυο λόγια...μερικά "ευχαριστώ" σε αυτους που κάνανε το ταξίδι αυτό να ΑΞΙΖΕΙ όσο κανένα άλλο! 

Γιώργο Πέλλα ...Νικ μου...σε ευχαριστώ για τις συντροφιές που μου' κάνες στους γύρους του "θανάτου" ...στην αρένα της Βιρτζίνια. Βάλε δύναμη και διάρκεια στις αντοχές σου..θα σου χρειαστούν όσο μεγαλώνεις...! ;)

Μαρία Παπαϊωάννου .....Χάνυ .....τιμή μου...που συνεργάστηκα μαζί σου! που μαζί πλαγιάσαμε σε σπασμένα γυαλιά στα πλακάκια του "μπάνιου" για να γεμίζουν τα μάτια ακάνθινες εντάσεις. Είσαι χαρισματική, μοναδική και θα προσδοκώ και θα ελπίζω κάθε δουλειά μαζί σου. Δηλώνω θαυμάστρια σου....!

Δημήτρη μου....My George...... με τι να σε ευχαριστήσω??? και πως....? που με τίμησες με την εμπιστοσύνη σου να είμαι μέρος του ονείρου που είχες εδω και 30 χρόνια...?! που πίστεψες σε μένα και στην όποια μηδαμινή δυνατότητα μου που κατάφερε να γίνει κάτι....? Που έγινες ο Τζώρτζ που χω ανταμώσει στη ζωή μου....? Που με έκανες να δω πράγματα χωρίς κανένα φόβο και καμία αναστολή...? Για ποιο απο όλα και για όλα μαζι!!!!

Μόνικα...ευχαριστώ.....για την εμπιστοσύνη, τη δύναμη και τη διδασκαλία σου! Θησαυρός ανεκτίμητος....! 

Ομάδα του Θεατρικού Ομίλου Ερμιονίδος...και ξέρουν πολυ καλά ποιοι είναι μεσα σε αυτήν! (Γρηγόρη, Αντώνη, Ναταλία, Σωτήρη, Ιωάννα, Ματίνα, Τέτα, Έπη, Ευτυχία, Τόνια, Λίτσα, Κική, Ηρώ, ΒΙΒΗ, Γιώργο, Βασίλη, Ελένη, Μαρίνα, Κική - αν ξεχνάω κάποιους απολογούμαι-)!!!! Σας ευχαριστώ απο καρδιάς για τα λόγια, για την ενέργεια σε κάθε παράσταση, σε κάθε πρόβα σε κάθε βήμα τούτης της προσπάθειας....!! Είσαστε πολύτιμοι!!!!!!

Φίλοι και θεατές....η αγάπη σας....μοχλός κινητήριος για να πάμε παρακάτω....!!!!

Πιο πολύ όμως θέλω να ευχαριστήσω τους ανθρώπους που ΔΕΝ πίστεψαν σε εμας...που ΔΕΝ μας στήριξαν....που τους νίκησε η μικροψυχία και η κατωτερότητα τους! Αυτούς τους ευχαριστώ πολύ γιατί μας δείχνουν τελικά πόσο ψηλά ανεβάσαμε τον πήχη....!

Να είσαστε ολοι καλα.....! και την επόμενη φορά  ΚΑΛΥΤΕΡΑ ...ΨΗΛΟΤΕΡΑ γιατι ΜΠΟΡΟΥΜΕ και το ΑΠΟΔΕΙΞΑΜΕ!!!!!!!

Vicky

Μπήκε σε τροχιά η Vicky στις 11:58:00 μ.μ.

Aσήμαντες παρορμήσεις

Aσήμαντες παρορμήσεις

Το λουλούδι στο γυάλινο βάζο στο τραπέζι της κουζίνας, γερμένο να βρει μια θέση στο φως. Η πόρτα της ντουλάπας ανοιχτή, ευγενικά ανοιχτή για μένα. Το δωμάτιο με έπνιξε, κοίταξα τους βαμμένους γκρίζους τοίχους και το ταβάνι μου, περιείχαν εμένα όπως ο ουρανός περιέχει τον κήπο του.

Άνοιξα το παράθυρο. Το απλωμένο κλήμα φτασμένο ψηλά στην κολώνα του σπιτιού, το βράδυ τα φύλλα στην ίδια θέση  που τ' άφησε η μέρα. Τα κεφάλια των λουλουδιών σηκώθηκαν για να σκεφτούν στον ήλιο.

Τα βιβλία στοιβαγμένα μπροστά μου, το τετράδιό μου σαν λείψανο του χρόνου. Οι λέξεις μου στοιβάχτηκαν. Τα κείμενά μου, τα χειρόγραφα, οι έρωτές μου.

Ψάχνω κάτω από το κρεβάτι για τα παπούτσια μου.

Μια έγχρωμη γυναίκα γίνεται η μητέρα μου. Μέχρι τώρα δεν έχω ούτε ένα ψεύτικο δόντι. Ξαφνικά δέκα παιδιά κάθονται στα πόδια μου. Σε μια μέρα βγάζω μούσι. Πίνω ένα άπατο μπουκάλι κρασί με τα μάτια κλειστά. Ζωγραφίζω στο χαρτί και νιώθω πως είμαι πάλι δύο χρονών. Θέλω όλοι να μου μιλάνε, όλοι.

Νύχτωσε...

Βγήκα έξω και περπάτησα στον κήπο. Είδα τα λουλούδια μες το βραδινό φως. Λουλούδια που σαν σ' όνειρο το ηλιοβασίλεμα πότισα με πίστη χωρίς να ξέρουν πόσο τ' αγάπησα. Είμαι τόσο μόνος μες στη δόξα μου, πέρα από εκείνα έξω που είναι μόνα κι αυτά. Κοίταξα ψηλά, εκείνα τα κόκκινα άνθη που γνέφουν και παρατηρούν στο παράθυρο προσμένοντας με αγάπη τυφλή. Τα φύλλα τους έχουν και εκείνα ελπίδα και τείνουν ορθάνοικτα στην κορυφή προς τον ουρανό. Στο παράθυρο μου δεν βλέπω κανέναν. Μπαίνω από μέσα κοιτάζω πάλι, δεν βλέπω κανέναν. Ψάχνω τα μάτια που θα χαϊδέψουν το πρόσωπό μου. Δεν υπάρχει κανείς. Τα όνειρά μου με σήκωσαν στον αέρα πέρα από το κρεβάτι μου.

Ονειρεύτηκα πως πήδηξα μες στην κάννη ενός όπλου για να τα βάλω με μια σφαίρα.

Από Dracumel στις 20.10.12

Clair de lune - Debussy

Ο Κλωντ Ντεμπυσσύ (22 Αυγούστου 1862 – 25 Μαρτίου 1918, πλήρες όνομα: Claude-Achille Debussy, /klod aʃil dəbysi/) ήταν Γάλλος συνθέτης. Θεωρείται ο κύριος εκπρόσωπος του κινήματος του μουσικού ιμπρεσιονισμού, αν και ο ίδιος δεν αποδεχόταν τον χαρακτηρισμό αυτό. Ο Ντεμπυσσύ δεν είναι μόνο ένας από τους γνωστότερους Γάλλους συνθέτες, αλλά και μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της δυτικής μουσικής, σηματοδοτώντας το πέρασμα από την ρομαντική εποχή στη μοντέρνα μουσική του 20ού αιώνα.

 "There is no theory. You have only to listen. Pleasure is the law. I love music passionately. And because l love it, I try to free it from barren traditions that stifle it. It is a free art gushing forth, an open-air art boundless as the elements, the wind, the sky, the sea. It must never be shut in and become an academic art."

*****

"Music is the space between the notes."

ΘΛΙΨΗ

ΘΛΙΨΗ

Είναι τόσες μέρες που στέκομαι και παρακολουθώ τα γεγονότα να τρέχουν γύρω μου με την αντίσταση μου να εχει κατέβει στο μηδέν. Κι όμως μέσα μου κυλάει ορμητικά ενα τεράστιο ποτάμι, που άλλοτε γίνεται οργή και άλλοτε θλίψη, θυμός, απογοήτευση. Η ζωή φαίνεται να ακολουθεί τους κανονικούς της ρυθμούς. Στην πραγματικότητα όμως εχουν αλλάξει ολα οσα αποτελούν την καθημερινότητα μας.
Ο μισθός σου έχει κατέβει στο μισό και κινδυνεύει να πάει παρακάτω. Ο φίλος σου έχει χάσει τη δουλειά του και το δάνειο τρέχει απλήρωτο. Την περασμένη εβδομάδα μαζέψαμε τρόφιμα για την οικογένεια της μικρής Μαρίας. Έχει χάσει τη μητέρα της και ζει με τη γιαγιά και τον παππού, οι οποίοι δεν μπορούν πλέον να πληρώσουν ούτε το νοίκι τους.
Η Ελλάδα στη φτώχια, η κοινωνία σε αποσύνθεση, οι αξίες και η ανθρωπιά μας σε κίνδυνο. Σε πρώτο πλάνο η μετανάστευση. Οι νέοι πακετάρουν όνειρα και ελπίδες και φεύγουν. Η μνήμη μας ασπρόμαυρη με σκηνές από ταινίες της δεκαετίας του 50 και του 60.

Αποχαιρετάμε πρόσωπα, κλείνουμε το δωμάτιο που αγαπήσαμε, οι θόρυβοι λιγοστεύουν στο σπίτι, η μοναξιά μας γίνεται ταίρι. Στο σινεμά βουλιάζω στο κάθισμα μου και αφήνω τους φανταχτερούς ήρωες να με παρασύρουν στη δική τους πραγματικότητα. Ο Κλούνευ μου κλείνει το μάτι από τη Χαβάη και παραδέχεται απλά, οτι ο κόσμος δεν είναι πάντα τόσο αγγελικά πλασμένος όσο μοιάζει. Σημασία εχει πόσο μπορούμε να μεγαλώσουμε τις ανοχές-αντοχές μας και να δεχτούμε την αλήθεια.
Βγαίνω στη νύχτα και νιώθω μέσα μου μια τεράστια ερημιά. Τα γέλια έρχονται από μια παρέα νέα παιδιά που αγοράζει ποπ-κόρν και ετοιμάζεται να βουτήξει με το κεφάλι στη γλυκιά φαντασία του σινεμά. Τους κοιτάζω που απομακρύνονται και φεύγω χωρίς σκέψεις.
Στη δικιά μου φαντασία τα χρώματα έχουνε μια γκρίζα απόχρωση και μεγαλώνει όλο αυτό όσο προσπαθώ να ταιριάξω οσα μου έταξαν και οσα προσπάθησα, με οτι ζώ.

Ενα βράδυ στο κέντρο αποχαιρετήσαμε με χαμόγελα και ποτά τους φίλους και συναδέλφους που πέρασαν στην εφεδρεία. Ήτανε ενα πάρτι πικρό καθώς ολοι τους προσπαθούσαν να συνηθίσουν σε μία καινούρια πραγματικότητα που τους ξημέρωσε ξαφνικά και αναπάντεχα και άλλαξε συνήθεις ετών. Τα λεφτά είναι ελάχιστα μας λένε, αλλά υπάρχουν και χειρότερα.

Φεύγουμε αργά το βράδυ και νιώθουμε το κρύο να μας περονιάζει. Μια βροχή θα μας σώσει σκέφτομαι και με φαντάζομαι κιόλας να στέκομαι στήν καταιγίδα βρεγμένη ως το κόκαλο, με την ελπίδα της κάθαρσης. Ειναι ενα τεράστιο θεατρικό σκηνικό ολο αυτό, που στήθηκε σε μια γωνιά της γής και περιμένει τον απο μηχανής θεό για να δώσει τη λύση. Κι οσο αυτός δεν εμφανίζεται, κι οι πρωταγωνιστές έμαθαν να παίζουν τόσο κακό θέατρο, ειναι δυστυχώς ολα πολύ αληθινά για να τα θεωρήσουμε ψεύτικα.

Και έτσι ανακαλύψαμε τον φόβο. Φόβος είναι η αποδοχή του κακού για να αποτρέψεις το χειρότερο. Όπλο ιδιαίτερα αποτελεσματικό στις αποσκευές των ισχυρών.Όταν φοβάσαι μαθαίνεις να μην αντιδράς, να μην διεκδικείς. Αυτή είναι η πιο μεγάλη απειλή και χρειάζεται να παλέψεις πολύ για να μάθεις να μην φοβάσαι.

Αντιγράφω από το ποίημα του Σικελιανού:

"Ας κρούσω, σά νευρή σε ημίθεων τόξα,

κύκνου φωνή πλασμένη από τη Δόξα

Κράτει σφιχτά τον πόλεμο Σου Ελλάδα!

Αναρτήθηκε από ΓΙΑΝΝΑ στις 6:59 μ.μ.

Προσωρινό Ταξίδι - Νίκος Απόμακρος

Απόψε η ψυχή μου δεν είχε φαντασία

στο λυκόφωτο ολοσχερώς αφέθηκε

φαντάσματα και ξωτικά ερωτεύτηκε

και κοιτώντας το φεγγάρι άκουγε

την ανάσα των δέντρων γερασμένη

των φύλλων τραγουδιάρικο το θρόισμα

την έκρηξη απ’την σταγόνα

σαν έπεφτε στο χώμα...

Οι ψίθυροι του δάσους προκαλούσαν δέος

ταξίδια σε μύρια παραμύθια

δίχως σκόνη μαγική για βοήθεια

με μόνο φόβο μες την νύχτα

ένα φεγγάρι να λέει την αλήθεια

τους ίσκιους κουνώντας τριγύρω

σαν δείκτες για τον χρόνο

που σου έχει απομείνει

μέχρι ν’αρχίσουν και πάλι να ξυπνούν

στο φως το βαρετό...

οι βαρετοί πολίτες γήινοι.

Στέκω... Νίκος Απόμακρος

-Στέκω-

Ακούγεται παράξενα όπως οτιδήποτε αόριστο και περιφραστικά απερίγραπτο.
Αφουγκράσου

Ακούγεται σαν αντίδραση, σαν ηχώ, με περιέργως παροπλισμένη περηφάνια
μα ακόμη απειλητικό, διαμορφωμένο ως ασυμμόρφωτο.

-Στέκω-
Όχι Στέκομαι. Γιατί τίποτε πια παθητικό. Η άγρια μόνο όψη μιας άποψης
που όσο την καταδιώκεις τόσο περισσότερο ριζώνει Εδώ.


-Στέκω λοιπόν και θα στέκω-
Με τόση εμπάθεια όση κι απάθεια. Με ανάστημα. Είτε μεγάλο είτε μικρό.
Με ένα κάποιο ανάστημα.

Σ' έναν κόσμο που δεν στέκει οτιδήποτε στέκεται
-Στέκω-
Ακόμη κι όταν δεν στέκομαι, όντας γονατιστός ή κι όταν σέρνομαι.
Στέκω ρε φίλε, στέκω, δηλαδή... Αντιστέκομαι!

Ναι, αυτό είναι! Αυτό πρέπει να είναι. Αυτό θα ήθελα να είναι......


Στέκω...
Μα ίσως τελικά απλά να κοντοστέκομαι. Να κοιτώ με πλήρη απάθεια
έναν κόσμο ανόητο. Κόσμο δαιμονισμένο από λίγους ευδαίμονες.

Ίσως τελικά απλώς να κοντοστέκομαι
αποβλακωμένος απ' την τεράστια οθόνη τηλεόρασης
που ευφυέστατα στήσανε μέσα μου.


Στέκει.


Πηγή.http://apomakros.blogspot.gr/ Νίκος Απόμακρος