Αγοραίοι σωτήρες ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΠΑ

Αγοραίοι σωτήρες  ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΠΑ

Καμένο χαρτί

αναλώσιμο υλικό

απώλειας ποσοστό

δικαιολογημένο ..

χωρίς επιπτώσεις

θεώρησαν την ψυχή μου

Με σπρώχνουν

Με πιέζουν να υποταχθώ

Νόμος

Στενή άχρωμη

στολή χωρίς διέξοδο

κλεισμένη ψυχή μέσα

σε χιλιάδες κύκλους

μάτια τυφλά και προσπαθώ να

ξεφύγω

Τα δεμένα χέρια μου

Σημαία μου

Φωνές χιλιάδες

μικρή η φωνή μου

ν ακουστεί στο σύμπαν

να καλέσει το φως

Αν έσπαγα τις αλυσίδες¨?

Ουτοπία

Έκλεισα τα μάτια

να δω το φως

στη χούφτα μου

Πήρα λίγα αστερία

τα έκρυψα για την άνοιξη

Όνειρα

Μήπως ο κόσμος μου

είναι μικρός?

Και τι μ αυτό

χωράει η καρδιά μου

τα δάκρυα μου

κι ο ήλιος φέγγει παντού

Ζεστασιά

Μήπως στα μάτια σου

δεν ανατέλλει ο ήλιος

στα χείλη σου δε

βγαίνει το φεγγάρι

Θα υποταχθώ στο κορμί σου

μαζί του να με πάρει

Πάθος

Νόμος μου ,σημαία μου

η ουτοπία των ονείρων μου

η ζεστασιά του πάθους μου

Τα όπλα μου

Θ αντισταθώ

χαθείτε αγοραίοι σωτήρες μου

ήρθε η ώρα μου

χαθείτε

Μίλα ελεύθερη φωνή μου ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΠΑ

Μίλα ελεύθερη φωνή μου  ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΠΑ 

Η σιωπή ο προορισμός μου
η σκέψη να δω που κρύφτηκε η ζωή

Περνώντας το σκοτάδι
να ψηλαφίσω την καρδιά
να ζωγραφίσω
με των ματιών μου την συννεφιά
τις λέξεις
Να γράψω με το δάχτυλο μου
πάνω στης λίμνης τα νερά
σ αγαπώ

Άραγε μπορώ
να περπατήσω στα κύματα?
Να πετάξω στα σύννεφα?
Να ακουμπήσω την αγάπη
να της σκουπίσω το δάκρυ ?

Το τα ξίδι μου έγινε στάση
ο ορίζοντας μου παράθυρο
τα βήματα μου με παρέσυραν
τα χέρια μου έτρεμαν
Σταμάτησα να χτυπώ την καρδιά μου
ώσπου να φύγει η συννεφιά μου


Οι ήχοι μίλησαν μου γνώρισαν
τις σιωπές του καημού αδελφές
Ποιος πήρε απ’ τον ουρανό τα αστέρια?
Ποιος σήκωσε τον ήλιο?
Η πια εγώ είμαι τυφλός?

Εγκλωβίστηκα στ' απέραντο
του εγώ
στο σκοτάδι του γιατί
στην καταιγίδα του ίσως
και δεν μπορώ να περπατήσω
στο αύριο
Δεν μπορώ να σκεφτώ
που έχω κρύψει τη χαρά
που έχω αφήσει τον εαυτό μου

Τελικά ο θρόνος μου
αυτός που μου χάρισαν
μετά που γεννήθηκα
είναι η φυλακή μου

Πόσο μου μένει να
εκτίσω την ποινή μου?

Μίλα , ούρλιαξε
ελεύθερη φωνή μου
ίσως με βγάλεις απ’ τη φυλακή μου!

Κομμάτι απ’ τη ζωή σου

Κομμάτι απ’ τη ζωή σου  ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΠΑΣ


Μάτια μου χείλη κόκκινα

πορφύρα από μετάξι

με τη ματιά σου τη ζεστή

γλυκά μ έχεις κοιτάξει

Μάτια μου απέραντε ουρανέ

αστέρια σε φωτίζουν

το σώμα σου την όψη σου

άγγελοι τα στολίζουν




Του έρωτα προσκύνημα

αν ο θεός δίνει ζωή

αυτός και τη ζωή μου

Εσύ την κάνεις φωτεινή

τη ζωγραφίζεις άνοιξη

στα χείλη μου μ ένα φιλί

Αγάπης προσευχή μου




Τι κι αν αιώνες έκανε

η γη για να ανθίσει

την ομορφιά της σαν θωρρείς

αρκεί να σε κερδίσει

Τι κι αν εσύ είσαι μακριά

τις ώρες που είμαι μόνος

όταν σε δω για μια στιγμή

θαρρώ μετά σε κοίταγα

στα μάτια σου αιώνες




Είχα ξεχάσει το πρωί

το φως πώς ανατέλλει

ώσπου ξανά στον ουρανό

στα μάτια στην ψυχή σου

είδα το σκούρο πρωινό

ντυμένο ήλιο φωτεινό

όταν μου χάρισες να ζω

κομμάτι απ’ τη ζωή σου

Για μένα

Για μένα  ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΠΑΣ



Χύθηκε ο έρωτας

απ’ των ματιών σου το φως



Στο κορμί μου κύλισε




Έσταξαν τα μαλλιά σου

πάνω στο στήθος μου

Τη θάλασσα του κορμιού σου

την αρμύρα σου




Ζωγράφισαν τα κορμιά μας

Πάνω στο μετάξι

Αγάπης εικόνα

Βαμμένη ιδρώτα

Μυρωμένη μ έρωτα




Στη μεγάλη κάψα

Ακολούθησε η βροχή

Αργά έσταξε η αγάπη

Το γλυκό της δάκρυ

Στης χαράς τη θάλασσα






Μας παρέσυρε το κύμα

Η ανάσα μας νοτιάς λίβας

Κατακαίει

Το σώμα μας




Τα κορμιά μας

Σε άγνωστο άνεμο παραδόθηκαν

Έρχεται από παντού

Μας πάει στο πουθενά

Μας γεμίζει ηδονή

Δώρο θεού

Οξυγόνο




Χείλη ορθάνοιχτα

Να γεμίσουν την προσμονή τους

Με του έρωτα τα δώρα




Στόμα γλυκό

Προσφέρεις σπονδή

Σε θεούς και αγγέλους

Γλυκό κρασί απ’ του κορμιού σου

την πηγή φυλαγμένο καιρό

για μένα

Θα ‘ρθείς?

Θα ‘ρθείς?
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΠΑΣ 
Θα ‘ρθείς?

Μας περιμένουν


Τα αστέρια το φεγγάρι



Αυτό το βράδυ


έχουν γιορτή


Έλα


Έλα ψυχή μου

Είναι για μας

είναι που σ αγαπώ και μ αγαπάς






Βάλε νεραΐδας φόρεμα

αστέρια στα μαλλιά σου

και πάμε


Δωσ’ μου ένα φιλί




Ξέρεις

σ αγαπώ

Τι πιο απλό

τι πιο πολύ να σου πω




Σε περίμενα σε γύρευα

ήθελα να ‘ρθεις

Να ανοίξεις την καρδιά σου


να γεμίσει ο κόσμος φως

Να γεμίσει η καρδιά μου αγάπη

να απλώσεις το χέρι σου

να σκουπίσεις το δάκρυ



Ήρθες ξαφνικά

ανέτειλες τη μέρα του έρωτα μου

έριξες φως στην καρδιά μου



Ένα θα σου πω

Τι είσαι για μένα


Είσαι φως



Ένα θα σου ζητήσω


Να φέγγεις στην καρδιά μου

Για πάντα



Μπορείς ?



Να μ αγαπάς

Μπορείς ?



Να μου χαϊδεύεις την ψυχή με

Την ψυχή σου

Μπορείς ?




Εγώ μπορώ




Ένα θα σου πω

Σαν τη ζωή μου σ αγαπώ

Σαν γεύση από ζωή ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΠΑΣ

Σαν γεύση από ζωή   ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΠΑΣ



Γλυκιά σαν γεύση από ζωή
Σαν χείλη από αγάπη
Στα μάτια μου στέκεις μπροστά
Στης σκέψης μου την άκρη

Ψάχνει η ματιά σου για να βρει
Τη λέξη που ταιριάζει
Να κάνει ρίμα στην καρδιά
Που σ αγαπώ φωνάζει

Στάζει στα χείλη σαν κρασί
Σαν θεία κοινωνία
Η κάθε λέξη που ‘χεις πει
Του έρωτα ευλογία

Αχτίδα ήχου στη σιωπή
Στου κόσμου το σκοτάδι
Είναι η δικιά σου η φωνή
Αγγελικό μου χάδι

Αντάμωσα στην όψη σου
Της μοίρας το γραμμένο
Το πιο όμορφο μου ριζικό
Που χρόνια περιμένω

Αντάμωσα και χάθηκα
στην όμορφη ματιά σου
στους δρόμους της αφέθηκα
που βγάζουν στην καρδιά σου

Σε κοίταξα με της ψυχής
Τα μάτια μου και είπες
Εμένα οι δρόμοι της ζωής
Είναι μονάχα λύπες

Με κοίταξες με της ψυχής
τα μάτια και είπα φτάνει
εγώ της κάθε σου στιγμής
χαράς θα είμαι λιμάνι

Κύλησα δάκρυ της ψυχής
Δροσιά να σου χαρίσω
Τα μαύρα όλα της ζωής
Για πάντα να σου σβήσω

Άνθισες μέσα μου ζωή
Ζωγράφισες αγάπη
Με χρώμα την αγάπη σου
Και τ’ ακριβό σου δάκρυ
Πανέμορφα μου Μάτια μου
Πώς να σου το μιλήσω
Καθ’ ένα απ’ τα κομμάτια μου
Με σένα να κολλήσω

Δεν έχω άλλο δρόμο πια
Της προσευχής μου λύση
Μέσα από σένα ο θεός
Ήτανε να μιλήσει

Σαν άγγελο του σ έστειλε
Χαρά να μου χαρίσεις
Τη χούφτα της αγάπης μου
Αγάπη να γεμίσεις

Κι αν τα ποτάμια των καιρών
Αδιάβατα θα μοιάζουν
Στην αγκαλιά μου εσύ να μπεις
Ποτέ μη σε τρομάζουν
Να το θυμάσαι μια ζωή
Πως είμαι εγώ δικός σου
Και χίλιες αν θα χρειαστεί
Θα είμαι ο άνθρωπος σου

με το φ του φίλου και των φιλιών σου

με το φ του φίλου και των φιλιών σου



φώλιασα κοντά σου αγάπη μου
ξενιτεμένο πουλί η καρδιά μου
κι εσύ κλαδί ολάκερο και δέντρο

στα φύλλα των φιλιών σου
βρήκε η παγωνιά μου ζεστασιά
και στην υπομονή σου να με ακούς
βρήκα ένα φίλο

εσύ που πιο πολύ τις σιωπές μου
αφουγκράζεσαι και γεύεσαι καρπούς

με το φ του φίλου και των φιλιών σου
φίλιωσα με τη ζωή, με τον έρωτα, με τον άνδρα

φυλάκισε με στο φίλιωμα αυτό
με μόνο φως, το φως από την καρδιά σου
και τα μάτια σου...

φεγγάρι εσύ στης νύχτας μου το δρόμο

Αναρτήθηκε από Margarita