Τίποτα τελικά δεν είναι όπως νόμιζες κι αυτό είναι που σε πληγώνει.

Τίποτα τελικά δεν είναι όπως νόμιζες κι αυτό είναι που σε πληγώνει.

Η καθημερινότητα μια φίλος και μια εχθρός, σε τραβάει μαζί της, σε σέρνει.

Κι εσύ χωρίς καμία αντίσταση την ακολουθείς, γιατί ξέρεις πως μόνο έτσι θα γίνει.

Μόνο έτσι θα ανακαλύψεις όλα όσα πιστεύεις κι όλα όσα έχεις μέσα σου.

Μια μακρινή φωνή ακούγεται στο βάθος να ψιθυρίζει πως δεν πρέπει να τα παρατάς.

Εσύ όμως ξέρεις, πως το κορίτσι αυτό που πίστευε στα παραμύθια και στους μεγάλους έρωτες, 

έχει πια χαθεί.

Χάθηκε και την θέση της πήρε μια άλλη -μια πιο εγωίστρια και πιο ρεαλίστρια

Μια έτσι όπως κανείς δεν θα την φανταζόταν κάποια χρόνια πριν.

Μια σαν όλες τις άλλες. Ή μήπως όχι?

Κανείς δεν ξέρει να της πει πια -ούτε καν η ίδια.

Κι αυτές οι σχέσεις. Πόσο την έχουν σημαδέψει.

Και πόσο δύσκολες είναι. 

Χρειάζονται προσπάθεια, ξέρεις. 

Γιατί ο έρωτας ψάχνει παραθυράκι να σου φύγει. 

Κοιτάει από'δω, κοιτάει από'κει, μια τρύπα να έχεις ξεχάσει, τσουπ.. κι έφυγε. 

Θέλουν προσπάθεια οι σχέσεις κι αντοχή.

Σε μαθαίνουν να αντέχεις στα δύσκολα και στα άσχημα.

Σε αυτή την απρόβλεπτη ρουλέτα που λέγεται καθημερινότητα.

Πώς θα την αντιμετωπίσεις όμως, αν δεν έχεις ένα χέρι να πιαστείς?

Μια αγκαλιά να κοιμηθείς το βράδυ? Μια φωνή που θα σου λέει "είμαι εδώ"..?

Θέλουν μαγκιά οι σχέσεις, κι όποιος νομίζει ότι είναι εύκολες, τίποτα δεν έχει ζήσει. 

Δεν χωράνε εγωισμοί κι αν τους βάζεις στη μέση,ο χρόνος θα κυλάει πάντα εναντίον σου

Θέλουν μαγκιά γιατί αν βρεις αυτόν που θα σε αγαπάει και θα σε δέχεται με τα χίλια στραβά σου, πρέπει να είσαι έξυπνος και να μην τον αφήσεις να φύγει.

Θα έπρεπε ήδη να ξέρεις ότι η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι θλιβερή και πως,

δεν σου δίνει τίποτα χωρίς αντάλλαγμα. 

Όσο εσύ θεωρείς δεδομένους τους ανθρώπους δίπλα σου,

τόσο εκείνη θα σου αποδεικνύει το αντίθετο.

Και πίστεψε με, από μοναξιά αυτή η πόλη, άλλο τίποτα.

Χορτάσαμε.

Ρίξε μια ματιά γύρω σου και δες - έχει καταχωνιάσει παντού

Το μόνο που κάνει είναι να σου αφήνει ένα κενό..

ένα τεράστιο κενό που με τίποτα άλλο δεν μπορείς να το γεμίσεις.

Πόσο ανόητος είσαι αν νομίζεις ότι οι άνθρωποι είναι όλοι καλοί.

Πόσο δεν έχεις πληγωθεί και πόσο τυχερός είσαι συνάμα.

Τυχερός μες στην ατυχία σου-γιατί αλλιώς θα ήξερες να εκτιμάς και να ξεχωρίζεις.

Όμως όλα ένα παιχνίδι είναι, μια ρουλέτα, διαλέγεις στην τύχη και ότι βγει.

Που να΄ξερες.

Γι'αυτό σας λέω.

Ανοίξτε την καρδιά σας ρε, και βάλτε μέσα αληθινούς ανθρώπους και μπόλικη αγάπη.

Κλείστε τα όλα και κρατήστε τα εκεί με όλη σας την δύναμη,

μην αφήσετε κανέναν να σας τα πάρει, 

γιατί αυτά, όπως και να το κάνουμε, είναι ο πιο πολύτιμος θησαυρός σας.

Κι όσο πιο γρήγορα το καταλάβετε, τόσο πιο ευτυχισμένοι θα είστε.

Πώς θες να λέγεσαι ερωτευμένος αν δεν πήρες το ταξί στη μέση της νύχτας να πας να την βρεις?

Ξεχάσαμε να είμαστε ρομαντικοί και γεμίσαμε τις ψυχές μας με "πρέπει" και με "μη".

Μικροί άνθρωποι, βολευόμαστε με τα λίγα και όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με τα πολλά, τρομάζουμε.

Αν νομίζεις όμως, ότι ο έρωτας δεν είναι τρομακτικός, κάνεις λάθος.

Είναι δύσκολες οι σχέσεις, γιατί το τίμημα είναι μεγάλο.

Τίποτα πιο αληθινό δεν θα γνωρίσεις σε ολόκληρη την ζωή σου,

από την ευτυχία του να μην νιώθεις μόνος.

Βαφτίσαμε το "πάθος" μας "υπερβολή" και χάσαμε το νόημα.

Μπερδέψαμε τον "έρωτα" με την "τρέλα" και μας φαίνονται όλα ξένα.

Και ποιος σας είπε ρε ότι δεν είναι υπερβολικό το πάθος?

Ότι δεν είναι τρελός ο έρωτας?

Καμία λογική εξήγηση μην ψάχνεις, 

γιατί δεν υπάρχει.

Σταμάτα να σκέφτεσαι και κάνε - όσο έχεις την ευκαιρία.

Χάσαμε τους ρόλους μας, άντρες και γυναίκες, και πήξαμε στους πρίγκιπες και στις πριγκίπισσες.

Ο έρωτας θέλει αλητεία, και δράμα, 

και πάθος, και τρέλα. 

Κι ίσως τότε, 

όταν γίνετε όλοι ένα "τσικ" πιο ρομαντικοί,

όταν μάθετε πως η ζωή δεν είναι ταινία-οι ταινίες όμως είναι βγαλμένες από την ζωή,

όταν δείτε πως όσο περισσότερη αγάπη δίνεις τόση περισσότερη αγάπη παίρνεις

(μα δεν είναι εκπληκτικό?)

τότε ίσως, 

γίνω κι εγώ ξανά το κορίτσι που πίστευε στα παραμύθια.

Μέχρι τότε, λέω να κάτσω εδώ, να κοιτάω τον ουρανό από το παράθυρό μου.

Τι κρίμα που δεν κατάφερες ποτέ να μου μάθεις να ξεχωρίζω τους γαλαξίες... 

έγραψε η Μάρω στις 5:15 μ.μ.

Σκισμένο Ψαθάκι - Αλκυόνη Παπαδάκη

"Σκισμένο ψαθάκι" Α. Παπαδάκη (αποσπάσματα)

Το πιο αγαπημένο μου βιβλίο...!το διάβασα σε μια απο τις σημαντικότερες περιόδους της ζωής μου οπως και τα περισσότερα βιβλία της Α. Παπαδάκη. Δεν υπάρχει όμως στιγμή που να μην σκαλίζουν την ψυχή μου τα γραμμένα της.

"Σκισμένο ψαθάκι".....αποσπάσματα.

Αν βρισκόταν τώρα κάποιος δίπλα μου να μου ζεστάνει τα χέρια…. να μου πει ψιθυριστά Εντάξει Μη φοβάσαι μωρό μου» Κι εγώ να σύρω τα δάχτυλα μου στο πρόσωπο του και να πιάσω το σχήμα του χαμόγελου του. Να πιάσω το σχήμα του κόσμου. Και να γλυκαθώ. Κάτι τέτοιες νύχτες είναι που έχω κάνει όλες τις αγοραπωλησίες της ψυχής μου με τον πρώτο έμπορα που θα μου παρουσιαστεί. Πουλάω τα πάντα έτσι για έναν παρά. 

Είναι κάτι νύχτες του Γενάρη που τα πουλιά τρέχουν να κρυφτούν γιατί νιώθουν πως έρχεται ο χιονιάς. Πολλά πουλιά χιλιάδες

Θέλω να φύγω Θέλω να φύγω γρήγορα πριν με προλάβει ο χιονιάς….

Βαρέθηκα να ανάβω φωτιές για να ζεσταθούν οι άλλοι και στο τέλος να ξεπαγιάζω εγώ

Να μοιράζομαι την καρέκλα μου με τον κάθε κουρασμένο και στο τέλος να στρογγυλοκάθεται αυτός και γω να κουλουριάζομαι στο πάτωμα.

Να σκουπίζω με τα χείλια μου τα δάκρυα των άλλων και τα δικά μου να ξεραίνονται στα μαγούλα μου και να κάνουν κρουστά

Κουράστηκε η ράχη μου να κουβαλά πληγωμένους. Στέγνωσε το στόμα μου να τους φωνάζω. Μη σωριάζεστε ρε ξεφτίλες. Σταθείτε στα πόδια σας. Μπόρα είναι. Βγάλτε τις τσίμπλες από τα μάτια σας Ξημερώνει.

Βαρέθηκα να φτιάχνομαι από τα λάθη μου. Να φυτεύω βολβούς πάνω σε σωρούς από σκατά. Να βγάζω αθώους τους ένοχους και να κάθομαι για πάρτη τους στο σκαμνί. Να μουλιάζω στην βροχή γιατί άνοιξα την ομπρελά μου να μπουν από κάτω δυο τρεις μουρόχαβλοι που μου φάνηκαν κρυουλιάρηδες. ………

Το κακό είναι πώς όλα αυτά γίνονται επειδή στο βάθος είμαι δειλή. Τα κάνω για να πιστέψω έστω και για λίγο πώς είμαι και εγώ εδώ. Πως παίζω και εγώ σ΄ αυτό το ντέρμπυ. Πάντως όπως και να χει το ζήτημα ένα πράμα ξέρω καλά. Πως γουστάρω πολύ

Γουστάρω την φάση και περισσότερο την αντίφαση

Γουστάρω την τρελά μου και περισσότερο την τρελά των άλλων

Γουστάρω να μυρίζομαι ανθρωπιά. Γουστάρω τ΄ αγόρια που έχουν κορδέλες στα μαλλιά και στα μάτια ένα ματσάκι μενεξέδες

Γουστάρω τα κορίτσια που τραγουδούν στις ακρογιαλιές μένα θαλασσοπούλι ανάμεσα στα φρύδια

Μπορεί να είμαι μια δειλή μια φευγάτη αλλά χαίρομαι αφάνταστα που κάποιος με έσπειρε σε αυτή την γη.

Αν σκοτωθούμε σε καμία στροφή να ξέρεις συμβαίνει αυτό και στα πουλιά. Ήρθαμε στην γη περάσαμε καλά ευχαριστώ, δαγκάσαμε μερικές γερές μπουκιές, μούλιασε η ψυχή και το πετσί μας μέσα στο ζουμί της ζωής και αυτό ήταν το καλύτερο που μπορούσαμε να κάμομε. Σημασία έχει η ένταση. Όχι η διάρκεια. Το χει η κούτρα σου να ζεις. Μπορεί να φτάσεις στα εκατό χωρίς να ζήσεις ούτε μια μέρα. Γι αυτό σου επαναλαμβάνω. Αν σκοτωθούμε σε καμιά στροφή να ξέρεις ότι τίποτα δεν θα ανατραπεί από τον όμορφο τούτο κόσμο, που είχαμε την τιμή να γνωρίσουμε. Τίποτε απολύτως. ………Ξυπνώ το πρωί και λέω ευχαριστώ . Ευχαριστώ που ξύπνησα. Ως το βράδυ, έχω να ζήσω μια ζωή που μετράει σαν αιώνας. Μεριές ρε συ πότε είσαι ωραίος? Όταν την κάθε ώρα σου μπορείς να την ρισκάρεις. Να την παίζεις στο μπαρούτι έτσι για το τίποτα. Όχι για κόπους και μαλακίες., γιατί τότε είσαι ματαιόδοξος. Τότε είσαι άτομο που προσπαθεί να γράψει ιστορία. Να δώσει παραδείγματα, μηνύματα, σκατά, όπως θέλεις πες τα. Όχι. Δεν γουστάρω τίποτα από μεγάλες ιδέες οράματα και κουραφέξαλα. Δεν με αφορούν. Και για να σου δώσω να καταλάβεις. Δεν θα πήγαινα να σκοτωθώ σε έναν πόλεμο σαν ηλίθιος. Θα μπορούσα όμως να παλέψω, ενδεχομένως και να πεθάνω για να σε δω να χαίρεσαι μα να χοροπηδάς σαν χορτάτη μαϊμού στο πανηγύρι της ζωής.

Περπατώ ολομόναχη στην πλαγιά των λύκων.

Σε ένα μονοπάτι που έχουν φυτρώσει στην άκρη του κάτι πολύχρωμα όνειρα. Σαν αγριολούλουδα. Πέρα από τα σύνορα της ψυχής μου. Πέρα από τα σύνορα της λογικής μου. Στην κόψη της νύχτας.

Οταν κάποια φορά στην ζωή σου νιώσεις πανικό χτυπά την πόρτα εκείνου που ξέρεις πως σε περιμένει.

Την ώρα του μεγάλου πανικού θα χτυπήσεις την πόρτα εκείνου που ορκίστηκε πώς πάντα θα σε περιμένει. Είδες που άδικα φοβόσουνα; Δεν χάλασε ο κόσμος λοιπόν, όταν όλοι θα σε απαρνηθούν και ο τελευταίος Ιούδας θα αρπάξει τα δηνάρια του, μόλις σε φιλήσει με πάθος στο στόμα.

Δεν τρέχει κάστανο αν κάποιος κολλητός σου σε δει μια μέρα γυμνή και ξεχασμένη σε ένα πεζοδρόμιο και σου δαγκώσει την ψυχή με τον οίκτο του. Δεν ήρθε το τέλος του κόσμου, αν κάποτε γκρεμοτσακιστείς από τον βράχο που σκαρφάλωσες, γιατί πήρε το μάτι σου ένα ανθισμένο κυκλάμινο.

Αυτός θα είναι εκεί.

Τελείωνε μωρό μου, θα σου πει. Ξεπάγιασαν τα χέρια μου να περιμένουν να σε αγκαλιάσουν.

Τι όμορφα που είναι τα μοβ απομεσήμερα του Σεπτέμβρη.. Ακόμα και όταν ξέρεις πως αυτός που νόμιζες πως θα σε περιμένει, κρύφτηκε πίσω από σκούρα σύννεφα και σε ξέχασε.

Όχι πώς η αφεντιά μου είναι τίποτα σπουδαίο. Απλώς κορόιδεψα λιγότερο από ότι με κορόιδεψαν. Έκλεψα λιγότερο από όσο με έκλεψαν. Και σίγουρα μοίρασα τα τιμαλφή μου, έτσι δίχως να τα χρεώσω πουθενά. Δεν βαριέσαι. Η ουσία είναι ότι χωρίς να το καταλάβω καλά βρέθηκα στην απέ ξέω.

Φαίνεται την ώρα που οι άλλοι λογάριαζαν κι έβγαζαν τα μερτικά, εγώ περίμενα να σηκωθεί το φεγγάρι από τα κλαδιά της κουκουναριάς. 

Έλα μου έγνεψε χαμογελώντας. Κάνε γρήγορα. Τα όμορφα πράγματα στην ζωή κρατούν όσο η βροχή μέσα στα δάχτυλα μου. Αν αρνηθείς, είναι βρισιά. Δεν χρειάζεται σκέψη. Δε σου ταιριάζουν οι δισταγμοί. Ξέρω τι ψάχνεις. Ξέρω που πάς. Ψηλάφισα τα ίχνη από τα βήματα σου μια νύχτα που είχε ολόγιομο φεγγάρι. Έχω κρυμμένης τα στήθια μου την έκρηξη που θα διαλύσει τα κύτταρα σου και θα σε σκορπίσει στον ουρανό. Κοίταξε με είμαι ένα κόκκινο πλατανόφυλλο σε ένα ποτάμι ορμητικό. Αν κυνηγάς τα όνειρα, πέσε μέσα να με πιάσεις. Αν δεν κάμεις, αν φοβηθείς δεν είσαι για μένα. Φύγε Δεν σε συνάντησα ποτέ.

Για σένα της έλεγα. Μόνο για σένα. Για να σου τραγουδούν τις ώρες της σιωπής σου.

Άπλωνα τα χέρια μου μέσα στην νύχτα και μάζευα πολύχρωμους ήλιους και άσπρα φτερά από περιστέρια.

Για σένα της έλεγα Μόνο για σένα. Για να σκεπάσεις το γυμνό κορμί σου

Ξέρεις τι είναι ο έρωτας μου έλεγε Σιγά η Δάφνη. Η φωνή της ήταν τρυφερή, λιγο τσαλακωμένη, λίγο χνουδωτή, σαν φυλλαράκι της μοναξιά Το βαθύ μπλε του ουρανού. Το βαθύ κόκκινο της παπαρούνας. Το φλύαρο πράσινο του λιβαδιού. Τα χρώματα στης ψυχής. Αυτός είναι ο ερωτάς.

Ξέρεις τι μετράει τελικά; Ποια χέρια θα σε αγκαλιάσουν και θα κάμουν το δέρμα σου να δακρύσει. Ποιο στόμα θα τσακίσει το φλοιό του μυαλού σου και θα σε τινάξει χωρίς αναπνοή στ αστέρια. Δεν έχει ταυτότητα ο έρωτας.

Κάθε φορά που τυχαίνει να πετάξω τις αποσκευές μου, να βάλω φωτιά στο καλύβι μου, με πιάνει μετά από λίγο τέτοια ταραχή , που τρέχω να ξεπουλήσω όσο την ανεξαρτησία μου

Αυτοί που λένε πως είναι ευτυχείς, γιατί έκοψαν τα νήματα που τους συνδέανε με τους υπόλοιπους, αν δεν το παίζουν βούδες είναι το λιγότερο μαλάκες του γλυκού νερού. Όσο περισσότερο ξεκόβεις από τους άλλους, τόσο έρχεσαι κοντύτερα στην Άβυσσο. Κι εκεί τα πράματα είναι δύσκολα. Παρία και πληγή

Χρειαζόμαστε μικρές σκλαβιές στην ζωή μας, για να ξυπνάμε Χρειαζόμαστε πλαίσια. Σκοπούς. Προσδιορισμούς. Χρειαζόμαστε κορνίζες, Για να κλείνουμε μέσα τα τοπία που ζωγραφίζει η ψυχή μας. Αλλιώς, τα παίρνει ο άνεμος

Μπήκε σε τροχιά η Vicky στις 6:39:00 μ.μ.

"Οι αναλφάβητοι του Έρωτα" Ευα Ομηρόλη ....απόσπασμα....

διαβάζοντας, περιδιαβαίνοντας σε σελίδες μαγικές βιβλίων, ανακαλύπτω αποσπάσματα που είμαι εγω....

ενα απο αυτά ...ενα απο τα αγαπημένα μου ειναι και τούτο...! αποστάγματα ζωής πια τα λεω...αποσταγμάτα ψυχής..μυαλού...τι και αν δεν έχω την πνευματική τους ιδιοκτησία...εχω την απόλυτη ψυχική ταυτιση...

"Η επίγνωση της κατωτερότητας και της λειψής ΣΟΥ φύσης είναι οι μονοί εφιάλτες .
Η σιγουριά φτάνει για να σε κάνει πιο ήρεμο ,ακόμα κι αν είναι μια σκέτη ουτοπία .

Η δύναμη είναι μια ιδέα , όλα είναι μια ιδέα .
Τίποτε δεν έχει την αληθινή του υπόσταση και μπορεί να μην υπάρχουν αληθινές υποστάσεις μέσα σε ανθρώπινες ψυχές .

Το μυαλό είναι εκείνο που φτάνει τα πάντα και μόνο του πάλι τα χαλά.

Μέσα στο μυαλό μου έχω πια την σιγουριά
ότι μπορώ να είμαι ελεύθερη μόλις το θελήσω.
Μέσα στο μυαλό μου έχω τη δύναμη να καλωσορίσω την κάθε μονότονη μέρα.
Μέσα στο μυαλό μου βρίσκω την δύναμη να ανεβώ την ανηφόρα χωρίς να υποφέρω.

Είμαι εγώ και είμαι ζωντανή και αυτόφωτη σαν ήλιος.

Και από τίποτα πια δεν έχω ανάγκη,
αφού δοκιμάστηκα στα γρανάζια της ζωής και της περιπέτειας .
Αφού έμαθα τις αληθινές αξίες κι έδωσα άξια στον εαυτό μου .

Είμαι ελεύθερη και μοναδική.

Μπόρεσα, μπόρεσα!
Ξυπνώ πια το πρωί και φωνάζω, << μπορώ>> γιατί το ‘χω πιστέψει πως όλα τα μπορώ.
Κι είναι αλήθεια.
Είμαι παντοδύναμη και κάνεις δεν μπορεί να μου κλέψει όλες τις όμορφες στιγμές που τόλμησα να ζήσω.

Όχι, δεν έχω ενοχές .

Η απόλυτη ευτυχία κι η γνώση εκείνου που ζητάς δεν σου αφήνει ποτέ ενοχές.


Ενοχές σου αφήνουν όλα εκείνα που δεν έζησες, όχι γιατί δεν μπόρεσες ,αλλά γιατί φοβήθηκες την δύναμη τους ,την μαγεία τους .
Όλη εκείνη την μαγεία που μια ζωή αναζητάς κι όταν σου πέφτει στο κεφάλι σαν ευλογία ,την αρνείσαι χωρίς ουσιαστικό λόγο παρά μονό επειδή διστάζεις να πας παραπέρα ,να δεις τι γίνεται μέσα από το σύνορο που σε έχουν φυλακίσει .

Κι όταν περνούν τα χρόνια και οι εποχές ,και τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει την ανελέητη φθορά ,θυμάσαι, σκάφτεσαι και σε πιάνουν όλοι οι φόβοι , όλες οι απελπισίες.

Γιατί είναι ανάγκη να είσαι δυνατός.

Μονοί γεννιόμαστε ,μονοί πεθαίνουμε
και τίποτα δεν μας μένει περά από τις στιγμές που ζήσαμε.
Τις όμορφες .
Όλες εκείνες που ξεπέρασαν για λίγο την μιζέρια και την θλίψη ,όλες εκείνες που ταυτίστηκαν μαζί μας ,που ανήκουν πια μόνο σε μας.

Επειδή πάνω απ’ολα, θέλει τόλμη η ζωή, θέλει πολλά κότσια η ευτυχία.

Κι η μοίρα δεν είναι κάτι απλό κι ουδέτερο, αλλά κάτι που πλάθεται όπως το θες .
Είμαι έτοιμη να γεράσω με τον άντρα που αγαπώ ,αλλά είμαι κάθε φορά προετοιμασμένη να βουτήξω στις προκλήσεις και τις ηδονές ,στα κομμάτια της ζωής και ότι πηγαίνει μαζί της.
Γιατί μέσα απ’ολα αυτά ένα ,κατάλαβα.
Οι δυστυχίες που έρχονται παλεύονται .
Οι ευτυχίες που δεν λένε να φανούν είναι εκείνες που γίνονται οι εφιάλτες μιας ζωής.

Όλες εκείνες μικρές σπίθες που μας δίνονται έτοιμες ,ολοζώντανες κάθε μέρα και τις αφήνουμε να χαθούν σαν να μην υπήρξαν είναι τα απωθημένα που δεν θα μας αφήσουν να γεράσουμε με αξιοπρέπεια.

Θεέ μου, δώσε μου τις δυστυχίες που μου αναλογούν ,αφού δεν γίνεται αλλιώς, αλλά βοήθησε με να αξιωθώ κι όλες τις ευτυχισμένες ώρες που αιωρούνται σαν άστρα πάνω από το κεφάλι μου.

Να ζήσω τον χρόνο μου ,να τον ποτιστώ μέχρι την πιο μικρή μου ίνα, να μπορέσω να γίνω ένα μαζί του.Να έχω συντρόφισσες όμορφες στιγμές ,να ξέρω πως έζησα, να μετανιώνω για εκείνα που έκανα και να ψάχνω να βρω κι αλλά να κάνω.

Οι στιγμές ,οι ώρες και τα αγγίγματα ,η αναστάτωση κι οι κόμποι στο στομάχι, βαρύ στο στήθος απ’ τον πανικό της ευτυχίας ,η απόλαυση του κορεσμού και της σοφίας ,το κύμα μέσα στο κεφάλι μου, η τρικυμία που δεν λέει να κοπάσει, ο φόβος για το ύστερα, για το μετά, οι ευωδιές των χυμών και οι επιλογές.

Να η ζωή!
Να η ζωή ,φωνάζω μ’οση δύναμη μου απομένει .
Μα είναι λίγη και πολύτιμη κι είναι δική μου ,μόνο δική μου σαν τον αέρα που ανασαίνω. Δεν θα αφήσω να μου την πάρει μήτε άνθρωπος μήτε Θεός. Κι εύχομαι όλες οι αναστολές κι οι δισταγμοί μου να ξεκινούν μονό από αγάπη .
Αγάπη για κάτι άλλο πιο βαθυ, πιο ωραίο.

Γιατί, τέλος, και το γήρας είναι ωραίο και παντού μέσα του μπορείς να βρεις όλες εκείνες τις αναλαμπές που σημαίνουν ζωή.
Κι όλα είναι όμορφα από κοντά ,όταν τα ζεις.
Μα σε τούτο το γήρας καλό είναι να μην μένεις μόνος σου.
Κι είναι αλήθεια αυταπόδεικτη, πως το μόνο που μπορεί πάντα να σε συνοδεύει ,
το μόνo που για πάντα μένει
είναι μια , δυο ,δέκα, εκατό -ξέρω κι εγώ πόσες;- όμορφες στιγμές."

Εύα Ομηρόλη, Οι αναλφάβητοι του έρωτα.

Μπήκε σε τροχιά η Vicky στις 8:47:00 π.μ.

"Αμυνες".....περί θανάτωσης ο λόγος!!!!!...Lilith

"Αμυνες".....περί θανάτωσης ο λόγος!!!!!...Lilith

στο  παρελθόν.....λειτουργούσα αλλιώς....!δεν ξέρω, πως, γιατί,...έτυχε????...(αν και τίποτα δεν γίνεται τυχαία)!!!...έμαθα.....δεν ξέρω πως...πείτε γονιδιακό, πείτε το κληρονομικό χάρισμα, η γονεϊκή εκπαίδευση, οταν νοιώθω να νοιώθω στο έπακρο...στο απόλυτο!!!να μην κρατώ τίποτα για μένα!!!δεν νομίζω οι γονείς μου να ήθελαν να μαι ετσι....!μάλλον κάποιος γκαντεμόσαυρος πλανήτης, την ημέρα που "σκαγα μύτη" στο μάταιο τουτο κόσμο, να'χε τρίγωνο, τετράγωνο, πολύγωνο η τα κέρατα του τα τράγια, και έγινε το "κακό"....!πολύ ήθελε νομίζεις??

σιγά σιγά..αφού λειτουργούσα όπως λειτουργούσα...χωρις να κρατώ αποθέματα, ενέργεια και τα σχετικά....τα δινα όλα!!"μας πήραν και τα σώβρακα" ένα πράγμα!!..με τον καιρό...την εμπειρία, ώρες σε δερμάτινο καναπέ, εσωτερική περιήγηση, σουρσιμοοοοοο με τα μουτρα στο χώμα και στο τρόχαλο, έψαξα η γυναίκα να βρω τους τρόπους μου να λειτουργώ!ΤΙΣ ΑΜΥΝΕΣ ΜΟΥ (μη χεσω)...!!!ότι δεν σε σκοτώνει .......σε κάνει πιο δυνάτο και του..πάτου τα εννίαμερα!!!!ενα ταξίδι μου στην συμπρωτεύουσα, πολλά γεγονότα και κόμποι στο χτενι...με εφτασαν να πω...:"Κοπελια..αφου δεν μπορείς να αλλάξεις τα πράγματα,...το μονο που χεις να κάνεις ειναι να αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι..."....ετσι και εκανα..!βρήκα τρόπους...θανάτωσα βιαια, συναισθήματα, υποστάσεις, σχέσεις, παραμυθένιες ιστορίες...και είπα...:  Fairytale..gone bad...move on!!!!

Μετά.....πέρασε ο καίρος....και να σου πάλι....ηγγικεν η ώρα ...αυτή Η ΜΙΑ...Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ...και έζησα οτι δεν είχα ζήσει μέχρι τώρα...!!!!και???αντε πάλι...."να κοιμηθώ στο πάτωμα...".....και "μη φευγεις Jimmy θα φαρμακωθώ" ( α λα Κατερίνα Χέλμη στα "κόκκινα φανάρια"...)...και κάποια στιγμή σε κάποια αναλαμπή...είπα...."καλεέεεεεεεεε...ξυπναααα...τό χεις...!....εχεις περάσει απο συμπληγάδες πέτρες ...παλιά σου τέχνη κόσκινο...!!!θα το θανατώσεις...και θα προχωρήσεις μπροστά....".ΝΑΙ...ΚΑΛΑ!!!ΘΑ ΘΕΛΕΣ...!ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΝΑ ΚΟΙΜΑΣΑΙ!!!!

ελα μου που το συγκεκριμένο ηταν εφτάψυχο!!!....τωρα,...δεν μπόρεσα???δεν ήθελα????μια φορά....η "φόλα" που του ριξα...δεν το "πιασε"!!...."ρε ψοφα ρεεεεε...." τιποτε αυτό..!!!!.έγινα πια γραφική!!!σαν τον Καργκιόζη με τον κατηραμένο οφη!!!!..."αμαν αμαν..και ενα σκουλήκι ψόφιο...να το πατήσω δεν μπορώ να φύγω δεν μ'αφηνει".....!!!

΄Επρεπε να το χα καταλάβει απο την αρχή....!!!μια που αυτό δεν ηταν κατι συνηθισμένο ..δεν θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί με συνηθισμένο τρόπο...!να θανατωθεί σύμφωνα με τις άμυνες μου ..που μάλλον σε επιθέσεις έμοιαζαν!!!...εδω που τα λέμε..δεν νομίζω να εκάνα και πολλά πράγματα...!μόνο του ότι κατάφερε!!!δηλαδή.......ΤΙΠΟΤΙΣ!!!0 εις το πηλικιον!

έψαξα λοιπόν...αφου ο κόπος για να του "βράσω το στάρι" ήταν μάταιος...να βρω τρόπο να μην με "αγκυλώνει"πια όταν το αγγίζω...!!!....δεν ψάχνω να βρω τρόπους να το θανατώσω, εδω και πολύ καιρό...!!δεν θα του άξιζαν άλλωστε...!το βαλα λοιπον σε ενα κουτάκι...με πολύχρωμες κορδέλες...και το έβαλα στην πιο "ακριβή" θέση της ψυχής μου....γιατι εκεί...αξίζει...εκει του πρέπει!!!ΤΙΜΗΣ ΕΝΕΚΕΝ!!!το στόλισα με κορδέλες και προσευχές.......!!!χόρεψα γύρω του στερνό χορό, γυμνή....ξεδιάντροπη....γιατι ετσι ήμουν μπροστά του!!!το φίλησα με θέρμη όσο με τη δύναμη που το λάτρεψα...!όμως δεν το χαιρέτησα...δεν του πα αντίο....!δεν ηθελα...!το κοίμησα...!!!!του τραγούδησα γλυκό νανούρισμα...!!!.γιατι απλά το κοίμησα...όχι σε κοιμητήρι.....αλλά σε κρεβάτι πάχνης.........!!!και φιλωντας το....στερνή ευχή ίσως...σε κάποια άλλη ζωη...να ξυπνήσει ΞΑΝΑ!!!!

Lilith

Μπήκε σε τροχιά η Vicky στις 3:20:00 π.μ.

Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή ....(απόσπασμα) της Αλ. Παπαδάκη

Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή ....(απόσπασμα) της Αλ. Παπαδάκη

                               Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή ....(απόσπασμα) της Αλ. Παπαδάκη

Πολύ απομακρύνθηκα, που να με πάρει ο διάβολος. Πολύ!
Πέρασα στην απέναντι όχθη κι όλα νομίζω τώρα ότι γίνονται αλλού.
Κατάντησα, τελικά, αυτό που ποτέ δεν ήθελα.
Το αρνητικό του εαυτού μου.
Λέρωσε και το βλέμμα μου.
Και το χειρότερο; Ξέχασα πια το pin της αθωότητάς μου.
Επειδή κατάφερες να κρύβεσαι καλά μέσα στη σκιά σου, νόμισες ότι ξέφυγες από το βλέμμα μας;
Επειδή έβαλες φτερά αγγέλων στις αμαρτίες σου, νόμισες πως κέρδισες τη σωτηρία της ψυχής σου;
Αλήθεια, δε φοβάσαι εμάς τα κωλόπαιδα, τους χάκερς, μήπως κάποια στιγμή σπάσουμε τους κωδικούς της υποκρισίας σου;
Ξέρεις τι σκέφτομαι; Φαντάσου, λέει, να μπορούσες σ όλους αυτούς που δηλητηριάζουν τη ζωή σου, να τους κολλούσες μια ταμπέλα στη ράχη, όπως αυτή που έχουν κολλήσει στα τσιγάρα. «Το άτομο αυτό βλάπτει σοβαρά εσάς και τους γύρω σας!»
Γέλια που θα κάναμε! Αυτή κι αν ήταν προειδοποίηση!

Μπήκε σε τροχιά η Vicky στις 6:49:00 μ.μ.

Μην μου ξυπνάς αυτά που αφήνω να κοιμούνται.....Shakespear

Μην μου ξυπνάς αυτά που αφήνω να κοιμούνται.....Shakespear

 

 Μην δίνεις τόσο εύκολα!

Δεν έχω θυμό μέσα μου! Δεν έχω έχθρα για κανέναν!

Όμως μέσα μου κοιμάται μια λύπη!
Πρόσεχε μην μου την ξυπνάς!
Κι η λύπη όταν την ξυπνάς γίνεται θάνατος!

Μην μου ξυπνάς την λύπη μέσα μου.
Άστην να κοιμηθεί, να γαληνέψει και να ξεχαστεί.
 

Θα θελα να μπορούσα να θυμώσω και να φωνάξω.
Να ξεσπάσω, να κλάψω, να εκδικηθώ. 

Μόνο που τίποτα από αυτά δεν θέλω να κάνω.
 

Το μόνο που θέλω είναι να κοιμίσω την λύπη μου.
Να την κοιμίσω και να την ξεχάσω.
Όπως κάνω ότι ξεχνώ τόσα πράγματα.
Κι ας μην τα ξεχνώ.
 

Θέλω να περπατήσω και να μυρίσω νυχτολούλουδο.
Να περιπλανηθώ σε δρομάκια άγνωστα.
Θέλω να μετακομίσω σε καινούρια γειτονιά.
Να περπατήσω τους δρόμους της και να ανακαλύψω καινούρια μυστικά.
 

Τόσα θέλω, μόνο που δεν ξέρω τι μπορώ.
 

Ή μήπως μπορώ ότι θέλω ?

Σε θυμάμαι να μου λες, πως πρέπει στον εχθρό να χαμογελώ, γιατί έτσι τον πανικοβάλλω. 

Σου χαμογελώ και σε κοιτώ στα μάτια.
 

Τώρα πια, ξέρω τα ψέματα πίσω από τις καλά κρυμμένες αλήθειες σου.
Είναι όλα τόσο ξεκάθαρα πια.
Χάθηκε η ομίχλη, διαλύθηκαν τα σύννεφα κι η ομορφιά και η ασχήμια
μας κοιτούν κατάματα.
 

Μην μου ξυπνάς αυτά που αφήνω να κοιμούνται.

William Shakespear

Μπήκε σε τροχιά η Vicky στις 2:46:00 μ.μ.

Μη με αλλάξεις Βασίλης Παπακωνσταντίνου

"Ο δρόμος των δακρύων" του Χ. Μπουκάι

..ήταν και αυτός άλλος ένας δρόμος που έπρεπε να διαβώ στη ζωή μου!...κακοτράχαλος, με λάσπες, Ερινύες, φαντάσματα, "ματωμένες μαξιλαροθήκες", flores para los muertos...όμως έπρεπε να τον περάσω!!! έψαξα να βρω τρόπους...να μην το κάνω...! αρνιόμουν να κάνω έστω και ενα βήμα..!είχα στυλώσει τα πόδια μου σαν πεισματάρικο μουλάρι και δεν πήγαινα ούτε μπρος ούτε πίσω..!!!ώσπου έπιασα στα χέρια μου αυτό το βιβλίο!!!αν με βοήθησε....??ΠΟΛΥ..!!!κατάλαβα οτι απλά έπρεπε να το περάσω, να το βιώσω (και αυτό) στο απόλυτο για να μπορέσω να προχωρήσω! και ΝΑΙ..μπορώ! σας παραθέτω απόσπασμα....ενα απο τα πολλά που μου άρεσαν!!!είναι λίγο μεγάλο αλλά μην βαρεθείτε..αξίζει τον κόπο!!!!

"ΓΑΤΖΩΜΑ, ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ ΚΑΙ ΣΥΝ-ΕΞΑΡΤΗΣΗ"

Το ότι είμαι γατζωμένος πάνω σε κάποιον, δε σημαίνει οτι είμαστε μαζί. Σημαίνει οτι κρατώ κάποιον με το ζόρι, τον φυλακίζω. Σημαίνει οτι προσκολλώμαι, τον τυλίγω στα δίχτυα μου, γεμίζω όλα τα κενά του νομίζοντας οτι έτσι θα είναι "ικανοποιημένος". Η εξάρτηση όμως ποτέ δεν συμβάλλει στην ολοκλήρωση κάποιου, ουτε με φέρνει σε επαφή μαζί του. Είναι χρήσιμη μόνο για να τραβάω τον άλλον βίαια, να τον κρατάω με το ζόρι, να τον αιχμαλωτίζω και να πιστευω οτι έτσι τον εμποδίζω πο το να μπορέσει να φύγει. Αυτό δεν σημαίνει οτι είμαστε μαζι, ουτε εχει καμία σχέση με την αγάπη. Όλο αυτό είναι συγκαλλημένη χειραγώγηση και προσπάθεια ελέγχου της ζωής του άλλου.

"Για να ξεφύγεις απο μένα πρέπει να πληγωθείς και να με πληγώσεις, 

γιατί σ'αυτό το αγκίστρι είμαστε και οι δυο πιασμένοι".

Ένας τέτοιος σχεδιασμός αποτελεί πάντοτε σύμπτωμα δυσλειτουργίας στη σχέση και δεν χρειάζεται να ψάξει κανείς πολύ για να βρεθεί μπροστά στην προφανή δυσφορία και των δυο, όταν η σχέση εχει πάρει αυτόν τον δρόμο. Το περίεργο είναι ότι, παρόλα αυτά, φαίνεται να μας ελκύουν αυτές οι καταστάσεις ελέγχου, οι δικές μας και οι ξένες, μας γοητεύει να είμαστε μπλεγμένοι σε τέτοιες "ασφαλείς" σχέσεις. Ζούμε κατά κάποιο τρόπο καταστρώνοντας σχέδια, συνειδητά η ασυνείδητα, για να κρατάμε τον άλλο φυλακισμένο, για να μην μπορεί να απεμπλακεί, να μην μπορεί να φύγει. Ξεστομίζουμε φοβερές βλακείες που τις κρατάμε συνήθως ψηλά σάν λάβαρα ιδανικών συντροφικών σχέσεων:

"Εμείς οι δυο είμαστε ενα"

"Είμαστε δυο σε σάρκα μια"

"Εγω για σένα και συ για μένα"

και αυτή που προτιμούν περισσότερο οι "αιώνιοι εραστές" :

"Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα"

Αν μπορούσαμε για μια στιγμή να ξεφύγουμε απο το ναρκισιστικό χάδι που τόσο πολύ μας αρέσει, θα καταλαβαίναμε ποσο απεχθές είναι αυτό το σύμβολο που καταδικάζει και τους δυο μας σε ενα εγγυημένο βάσανο:  να εξαρτά κανείς ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ απο τον άλλον, καθιστώντας τον υπεύθυνο για την ύπαρξη του αγαπημένου η της αγαπημένης του. Πόσο βαρύ ακούγεται!!!

Ένα σχέδιο λίγο πιο ήπιο αλλά που επίσης δημιουργεί εξάρτηση, είναι αυτο που χρησιμοποιεί κάποιος όταν λεει με ύφος αθώας περιστεράς : 

"αααααχ....πόσο ευτυχισμένο με κάνεις"

Κι εγω λέω πάντοτε: ακόμα και αν σε γοητεύει το ψέμα - να πιστεύεις δηλαδή οτι έχεις τη δύναμη να κάνεις ευτυχισμένο το πρόσωπο που αγαπάς - μη δεχτείς να αναλάβεις αυτην την ευθύνη...!ΜΗΝ ΤΟ ΔΕΧΤΕΙΣ ΠΟΤΕ ΑΥΤΟ!

Όχι τόσο γιατί δεν ειναι βέβαιο (ποτέ δεν είναι) οτι έχεις αυτήν την ικανότητα, αλλά γιατί αν δεχτείς ότι είσαι σε θέση να κάνεις ευτυχισμένο τον άλλο, θα πρέπει να δεχτείς επίσης οτι κάποια στιγμή θα χει το δικαίωμα να σου πει:

"ΜΟΥ ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΕΣ ΤΗ ΖΩΗ"

Δεν έχεις τη δύναμη να με κάνεις ευτυχισμένο, ποτέ δεν την είχες, παρόλο που εγώ ήθελα να σου παραχωρήσω το προνόμιο, παρόλο που και συ ήθελες να το δεχτείς. Επομένως, δεν έχεις ουτε τη δύναμη να με κάνεις δυστυχισμένο. Μπορεί να με πληγώσει κάτι που κάνεις, κάτι που λες, αυτό ναι , σιγουρα. Αλλά να με κάνεις να υποφέρω?...η αλήθεια είναι οτι αυτό δεν το μπορείς. Για σκέψου : Τι μπορεί να κάνει ο άλλος?

"Μπορεί να κάνει όλα αυτά που εμένα δεν μου αρέσουν και τίποτα απο όλα

εκείνα που με ευχαριστούν"

Πολύ ωραία! Κατάλαβα. Αλλά αν κάνει όλα αυτά που δεν σου αρέσουν, τότε γιατί μένεις κοντά του?

"μένω γιατι τον - την αγαπώ"

Καλά, δέχομαι τους λόγους σου, όμως....αν μένεις κοντά του γιατί τον αγαπάς, τότε είναι ο άλλος αυτός που σε κάνει να υποφέρεις???? Δεν μπορεί, αυτο δεν γίνεται με κανέναν τρόπο. Εγω είμαι αυτος που διάλεξε αυτόν τον άνθρωπο, εγώ είμαι αυτός που αποφάσισε να μείνει, αρα εγω είμαι υπευθυνος για τον πόνο μου. ΕΓΩ είμαι αυτός που ΜΕ κάνει να υποφέρω. Είναι πολύ πιθανό, βεβαια, να μην είμαι μονο εγώ, σίγουρα, όμως, έχει να κάνει πιο πολύ μ'εμενα παρά μ' εσένα.

 Είναι κυρίως η εξάρτηση που δημιουργεί μέσα μου αυτό που ονομάσαμε στην αρχή "σύστημα πεποιθήσεων" του καθενός. Στην περίπτωση αυτη, εαν εγω πιστεύω οτι η ευτυχία ΜΟΥ είναι ΔΙΚΗ ΣΟΥ ευθύνη.......

Εαν για να είμαι ευτυχισμένος, πρέπει εσύ να κάνεις αυτο και το αλλο,

και για να ειμαι ευτυχισμένος πρέπει να συμπεριφέρεσαι

με αυτόν τον τρόπο,

και για να είμαι ευτυχισμένος δεν θα πρέπει να λες αυτά και αυτά,

και δεν θα πρέπει ΟΥΤΕ ΝΑ ΤΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ.

Εαν για να μην υποφέρω εγω, πρέπει εσυ να ΘΕΛΕΙΣ να κάνεις

ότι θέλω εγω, τη στιγμή ακριβώς που το θέλω και βεβαια να πάψεις

να θέλεις οτιδήποτε άλλο...τοτε....ΕΧΩ ΠΡΟΒΛΗΜΑ...!!!!!

Όμως υπάρχουν φορές που δεν είμαι τόσο ξεκάθαρος η δεν θελω να μάθω πως έχουν τα πράγματα η δεν αντέχω να πάρω την ευθύνη για τα λάθη μου και προτιμώ να σκέφτομαι οτι υποφέρω εξαιτίας σου. Δεν φεύγω βέβαια...Μένω. Γιατί μένω? και σε κάθε περίπτωση, τι δικαιολογία δίνω στον εαυτό μου? Πρόσεξε ..μη γελάσεις..."Ελπίζω οτι θα αλλάξεις"......η ακόμα χειρότερα 

"μένω για να σε αλλάξω, για να καταφέρω να σε κάνω διαφορετικό"

Προς τι όλα αυτά??μα είναι απλό. Δεν αντέχω την ιδέα να σε χάσω. Για να μην σε χάσω, θα σε αλλάξω. Που σημαίνει πρωτα θα σε βασανίσω και θα βασανιστώ, εστω και αν στο τέλος, μετά απο όλα αυτα, καταλήξω να σε χάσω. ΤΡΙΑ ΔΡΑΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΕΝΟΣ.....!!!!

Μπήκε σε τροχιά η Vicky στις 10:55:00 π.μ.